Za potrebe izdavačke delatnosti Crvene inicijative, u avgustu 2011. godine formirana je biblioteka „Crvene knjige“. U okviru izdavaštva Crvene inicijative, koje se realizuje objavljivanjem knjiga i drugih publikacija o pitanjima koja se odnose na položaj radništva i perspektive njegove emancipacije, biblioteka „Crvene knjige“ ima za cilj da donese nova izdanja radova klasika marksizma-lenjinizma, kao i drugih dela od značaja za teoriju, istoriju, revolucionarnu političku praksu i kulturnu delatnost međunarodnog radničkog pokreta.
Prvo izdanje ove biblioteke je knjiga Vladimira Iljiča Lenjina Imperijalizam kao najviši stadijum kapitalizma. Ovde prenosimo belešku redakcije biblioteke „Crvene knjige“ uz to izdanje.
* * *
Poslednje štampano izdanje Lenjinovog dela Imperijalizam kao najviši stadijum kapitalizma na srpskohrvatskom jeziku objavljeno je pre više od trideset godina. U tom periodu, ne samo da nisu zastarele osnovne teze kojim je Lenjin još 1916. godine nastojao da pokaže vezu između faze u razvoju kapitalizma u kojoj prevlast preuzima finansijski kapital, izbijanja svetskih ratova i neizbežnosti proleterske revolucije, već su one dodatno potvrdile svoju aktuelnost. Kratko je trajao trijumfalizam buržoaskih propagandista iz 1989. godine, koji su pohitali da proglase kako je dokazano da „kapitalizam nema alternativu“, i da je sa socijalističkim projektom definitivno završeno.
Protivrečnosti kapitalizma su, u međuvremenu, samo još više došle do izražaja. Svedoci smo njihove kulminacije u zbivanjima koja pogađaju najznačajniji centar imperijalističkog sistema, Sjedinjene Američke Države, koje su se uplele u niz agresivnih — navodno antiterorističkih — ratova posle 2001. godine, i u kojima je započela svetska ekonomska kriza 2008. godine. Rešenje tih protivrečnosti ne leži u kozmetičkim reformama ili moralističkim apelima, već u organizovanoj međunarodnoj antikapitalističkoj borbi radništva i drugih obespravljenih masa; političkoj borbi koja će, u savremenim uslovima, nastaviti revolucionarni proces koji je zaustavljen nakon velikih postignuća u XX veku.
U periodu koji obeležava gotovo opšta idejna konfuzija, na realne potrebe za formulisnjem strategije borbe protiv kapitalističkog sistema eksploatacije i ugnjetavanja često se odgovara nazadnim, nenaučnim i zbunjujućim pokušajima objašnjenja procesa imperijalističke globalizacije i aktuelne krize imperijalizma, pokušajima koji neretko svoje ishodište imaju u različitim mračnjačkim teorijama zavere ili postmodernističkim relativizacijama. Nasuprot njima, marksistička shvatanja imperijalizma, za čije je teorijsko utemeljenje bila ključna pojava Lenjinove nevelike knjige Imperijalizam kao najviši stadijum kapitalizma, predstavljaju metodično nastojanje za postizanjem pouzdanog saznanja o načinu formiranja i funkcionisanja imperijalističkog poretka, kao i kritičku osnovu strategije njegovog rušenja i revolucionarnog uspostavljanja humanijeg društva.
Zbog toga smo smatrali da je bitno da se danas, kada borbeni otpor imperijalizmu predstavlja pitanje od životnog značaja za sve veći broj ljudi širom sveta, ova knjiga ponovo pojavi pred čitaocima i čitateljkama.
Lenjinov Imperijalizam kao najviši stadijum kapitalizma preveo je revolucionar Ognjen Prica tokom tamnovanja u sremskomitrovačkom zatvoru, u prvoj polovini 1930-ih. Taj prevod je kasnije više puta štampan, uz redakturu Zvonka Tkalca, a zatim i Instituta za međunarodni radnički pokret iz Beograda. U ovom izdanju, taj prevod donosimo sa neznatnim dopunskim redaktorskim intervencijama u pravcu njegovog osavremenjivanja.
Deset godina od smrti izuzetnog komuniste i borca Vladimira Vlada Dapčevića (1917-2001) nije povod za nekakvu formalnu komemoraciju, već za sumiranje značaja njegove revolucionarne pojave za očuvanje kontinuiteta žive prakse kritičkih ideja marksizma-lenjinizma u bivšim jugoslovenskim zemljama.
Danas, kada se okončanje procesa restauracije kapitalizma u nekadašnjim socijalističkim društvima sudarilo sa izbijanjem duboke krize kapitalističke privrede, sve više sazreva potreba za političkim artikulisanjem klasne borbe i revolucionarnim organizovanjem proletarijata. Stoga je Vladov primer za nas izuzetno važan, kao merilo za sprovođenje revolucionarne linije u različitim, najčešće nepovoljnim, okolnostima, i kao uzor dosledne borbe protiv oportunizma i revizionizma, koji na ovim prostorima toliko često pretenduju na nazive levice i komunizma.
Deset godina nakon Vladove smrti može se konstatovati da na ovim prostorima oživljavaju revolucionarne antikapitalističke tendencije, kao i da među njima značajno mesto zauzimaju one snage koje, rukovodeći se marksističko-lenjinističkim načelima, polaze od Vladovog primera revolucionarne doslednosti. Smatramo da je to najbolji dokaz da njegova mukotrpna borba nije bila uzaludna, već da je, kao trajna vrednost, postala deo revolucionarnog nasleđa međunarodnog radničkog pokreta i stalna inspiracija za razvoj oslobodilačkih praksi.
Organizovanje jednog od najvećih imperijalističkih skupova na svetu, okupljanje vojnih zvaničnika NATO i predstavnika njihovih saveznika na Strateškoj konferenciji o vojnom partnerstvu, koja se održala u Beogradu od 13. do 15. juna 2011. godine, dešava se u momentu kada su kompradorska buržoazija i njena politička elita ojačale svoju hegemonu poziciju u srpskom društvu. Proces stabilizovanja kapitalističkih odnosa u Srbiji, u kome je bitnu političku ulogu igralo dugogodišnje nametanje lažnih alternativa između „patriotskog bloka“ i „reformskog bloka“, odnosno sukobljenosti između konzervativno-nacionalističke i vesternizatorske struje buržoaske političke scene, privodi se kraju.
Slab domet javnih protesta šovinističkih segmenata srpske opozicije povodom prilično farsičnog hapšenja i izručenja ratnog zločinca Ratka Mladića, potvrđuje da preovlađujuća većina naroda u Srbiji, bez obzira na dugotrajnu propagandu, više ne vidi nacionalističku politiku kao svoju perspektivu. U takvoj situaciji, političkoj eliti postaje isuviše komplikovano da nastavi sa dosadašnjim praksama balansiranja između imperijalizma SAD i EU i imperijalizma Rusije, tako da sve otvorenije prihvata produbljivanje integracije u zonu evroatlantskog imperijalizma. S druge strane, sve slabija reakcija na tu tendenciju, reakcija koju ispoljavaju jedino snage otvoreno svrstane uz interese ruske buržoazije, vrlo jasno pokazuje da nacionalistička politika više nije u stanju da se predstavi kao iole ubedljiv privid antiimperijalizma.
Ta činjenica je najbolje došla do izražaja uoči početka NATO konferencije u Beogradu, u načinu na koji je državni aparat reagovao na različite oblike protesta protiv te konferencije.
Otkako su započele aktivnosti Anti-NATO kampanje, kao relativno široke levičarske platforme za organizovanje demonstracija protiv održavanja NATO konferencije u Beogradu, policija je vršila pritisak na njene aktiviste putem čestih privođenja i pozivanjem na informativne razgovore, dok su, s druge strane, mediji sistematski prećutkivali kako informacije o održavanju NATO konferencije, tako i o aktivnostima Anti-NATO kampanje, sprečavajući da javnost bude makar i približno objektivno obaveštena. Protestni skup Anti-NATO kampanje, organizovan 12. juna 2011. godine, kod Sava Centra na Novom Beogradu, brutalno je razbijen od strane jakih policijskih snaga. Istovremeno, policija je pružala punu zaštitu fingiranom protestu koji je istog dana organizovala Demokratska stranka Srbije, koji je poslužio kao paravan za koketiranje s kvislinškom propagandom iz perioda nacističke okupacije, prvenstveno od strane klerofašističke organizacije „Obraz“. Slično tome, još besmisleniji skup Srpske radikalne stranke, održan sledećeg dana ispred Predsedništva Srbije, praćen primitivnim četničkim folklorom, imao je vrlo tolerantan tretman od strane policije. Želeći da se predstavi što uslužniji prema svojim NATO gazdama, režim u Srbiji je očigledno smatrao da će neveliki skupovi sa ispoljavanjem impotentnog nacionalizma i drugih reakcionarnih sadržaja biti najprihvatljiviji način kanalisanja eventualnog nezadovoljstva zbog održavanja NATO konferencije.
Zbog toga je pravu smetnju imperijalističkim slugama predstavljao protest u organizaciji Anti-NATO kampanje. Kao internacionalistički usmeren protest, skroman po broju učesnika usled opstrukcija državnom represijom, ali na kome su se okupili antiimperijalistički i antifašistički aktivisti i aktivistkinje ne samo iz Srbije, već i iz Hrvatske i Austrije, ovaj skup shvaćen je kao pretnja zbog koje je bilo potrebno angažovati značajne policijske snage. Protest je proglašen „zabranjenim“, a policija je, ničim izazvano, napala okupljene mirne demonstrante, potiskujući ih od Sava Centra i gurajući ih niz padinu prema novobeogradskim blokovima. Koristeći prekomernu silu, policija je tom prilikom uhapsila osam mirnih demonstranata. Protiv sedam uhapšenih su pokrenuti montirani krivični postupci zbog „ometanja službenog lica u obavljanju dužnosti“, pa čak i „napada na službeno lice“, a jedan od njih je, pored krivične tužbe, ekspresno prekršajno osuđen na 15 dana zatvora zbog „organizovanja neprijavljenog skupa“. O nepostojanju pravnog osnova za ovakve sudske procese svedoči činjenica da je čak i policija prilikom ispitivanja uhapšenih otvoreno priznala kako su besmislene kvalifikacije dela u postupku protiv njih i određivanje mere zadžavanja isključivo politički motivisane.
Antiimperijalističke snage u Srbiji nisu zaplašene niti pokolebane represijom koju su čuvari straha srpske kompradorske buržoazije sproveli nad demonstrantima ispred Sava Centra, kao i u drugim prilikama tokom aktivnosti Anti-NATO kampanje. One su sada u prilici da se samokritički osvrnu na iskustvo svojih akcija, i da na osnovu njega razrade strategiju svog daljeg razvoja, jer je jasna potreba za boljom organizacijom i preciznijom političkom artikulacijom. U trenutku agresivnog angažovanja NATO u Libiji, a potencijalno i u drugim zemljama Bliskog Istoka, na kome su narodni ustanci protiv reakcionarnih režima poremetili stabilnost imperijalističkog poretka, održavanje Strateške konferencije o vojnom partnerstvu u organizaciji NATO u Beogradu zahtevalo je daleko energičnije reagovanje progresivnih i slobodarski nastrojenih grupa i pojedinaca u Srbiji. Ipak, protest u organizaciji Anti-NATO kampanje bio je mali ali snažan gest kojim se pokazalo da je istinsku borbu protiv imperijalizma i militarizma moguće voditi samo doslednom antikapitalističkom i internacionalističkom politikom. Politički servis srpske buržoazije to je shvatio i prepoznao, o čemu svedoči njegovo represivno reagovanje.
Za međunarodnu solidarnost protiv „Tvrđave Evrope“
Vlasti u Srbiji su pooštrile kontrolu korišćenja bezviznog putovanja građana Srbije u evropske zemlje posle upozorenja EU o povećanom prilivu azilanata iz Srbije i Makedonije u Zapadnu Evropu. Obrazovana je vladina komisija sa zadatkom da razmatra pitanja koja se odnose na povećanje broja takozvanih lažnih azilanata u zemljama EU sa teritorije Srbije i da predlaže Vladi određene odluke u vezi s merama za smanjivanje njihovog broja. Granična policija i carinska služba vrše pojačanu kontrolu putnika, ispitujući svrhu putovanja i vršeći proveru povratnih karata i sredstava za izdržavanje. Istovremeno sa ovim merama pojačanog nadzora, represija se pojačava podsticanjem rasizma i šovinizma pomoću policijskih optužbi da „Romi i Albanci sa juga Srbije najviše zloupotrebljavaju bezvizni režim”.
Ispunjavajući uslove za ukidanje viza u putnom prometu sa zemljama Šengenskog sporazuma 2009. godine, Srbija je zavela režim „sanitarnog kordona“, učestvujući u mreži sabirnih logora za deportaciju izbeglica i potencijalnih azilanata iz zemalja ugroženih ratom i političkom represijom. Od oko dve hiljade izbeglica iz Avganistana, Iraka, Palestine, Pakistana, Irana, Kurdistana, Tunisa, Konga, Somalije i drugih zemalja, od 2008. godine azil u Srbiji dobilo je samo pet osoba. U momentu kada se, usled narodnih pobuna i imperijalističke intervencije NATO u Tunisu i Libiji pojavio novi talas izbeglica u pravcu Italije i Francuske, birokratiju Evropske unije je zahvatila antiazilantska histerija. Njena posledica jeste planiranje veće kontrole unutar šengenskog sistema „Tvrđave Evrope“, kao i uslovljavanje zemalja poput Srbije da povećaju represiju nad sopstvenim građanima.
To još jednom potvrđuje da je euforija povodom vizne liberalizacije jednom broju balkanskih zemalja pre dve godine bila proizvod političke manipulacije, budući da stvarni značaj Šengenskog sporazuma nije u razvoju demokratije i solidarnosti među evropskim narodima, već u razvijanju policijsko-represivnih mehanizama protiv naroda Evrope, Afrike, Azije, Latinske Amerike…
Podsetimo se da je izgradnja „Tvrđave Evrope“ započela neposredno posle sloma Varšavskog pakta, kada je tadašnja Evropska zajednica preduzela mere da izgradi vlastiti instrument za kontrolu granica koje više nisu kontrolisane sa istočnoevropske strane. U malom luksemburškom mestu Šengen, predstavnici Belgije, Luksemburga, Holandije i Nemačke dogovorili su se 19. juna 1990. godine da prošire još 1985. godine potpisani Šengenski sporazum. Prvobitna ideja da se omogući nesmetani saobraćaj bez pasoša između zemalja članica, pretvorena je, u svetlu kolapsa real-socijalizma, u instrument za kontrolu i zaštitu spoljnih granica zapadnoevropske kapitalističke metropole. U članu 142. Šengenskog sporazuma zemlje učesnice su se obavezale na pojačanu kontrolu granica prema spolja, uz istovremeno ukidanje kontrole lica unutar granica EU. Dalje je odlučeno da se pokrene zajednička vizna politika, pojača saradnja policije, kao i da se napravi centralni informacioni sistem ličnih podataka, radi efikasnijeg hvatanja traženih lica. Preteča Šengenskog sporazuma bila je institucionalizovna saradnja policijskih organa i pravosuđa u suzbijanju „ekstremizma“ 1970-ih. Tada su ministarstva unutrašnjih poslova država članica Evropske zajednice formirala mrežu TREVI, koja je bila zadužena za lov na „leve ekstremiste“ i „radikalne elemente“ prilikom prelaska granica.
Proširijući takvu politiku docnije, sve države potpisnice Šengenskog sporazuma su nabavile odgovarajuću vojnu opremu, uključujući specijalne video kamere sa infracrvenom opremom za nadzor granica, helikoptere, oklopna vozila, patrolne čamce i drugu opremu za lov na ljude koji nemaju odgovarajuću vizu za ulazak u EU. Specijalno obučene jedinice za zaštitu granica, zajedno sa stotinama logora za privremeni smeštaj u postupku deportacije, stvorene su kako bi se sačuvao ogroman socijalni jaz između zapadnoevropske imperijalističke metropole i južnih i istočnih periferija, te kako bi se lakše kontrolisala velika armija obespravljenih imigranata koji u zemljama EU služe kao jeftinija radna snaga. Taj oblik kontrole migracije u EU koštao je do sada života hiljade ljudi iz Afrike, Azije, Latinske Amerike i Istočne Evrope.
Najava novih i oštrijih mera za očuvanje „Tvrđave Evrope“ i njihova primena u zemljama kapitalističke periferije, kao što je Srbija, zahteva organizovan otpor i snažnije manifestovanu međunarodnu solidarnost protiv rasizma i imperijalizma. Suprotstavimo se kapitalističkoj propagandi o „ilegalnim imigrantima“ i „lažnim azilantima“. Ljudi ne mogu biti ilegalni, a lažan može biti samo društveni sistem koji počiva na odbrani nejednakosti i sistematskom ugnjetavanju.
Prvi maj: pripreme za predstojeće borbe
Više od vek i po iskustva proleterskih borbi i revolucija povezalo se sa obeležavanjem Prvog maja kao simbola emancipatorskih napora radničke klase i njenih organizacija. Nepostojanje velikih radničkih protesta, koji bi bili jedini prigodni oblik obeležavanja Prvog maja u Srbiji, ukazuju na nedostatak borbenih radničkih organizacija, sindikalnih i političkih, koje bi mogle da okupe mase nezadovoljnih i obespravljenih. Ta činjenica ukazuje i na nepoverenje istih tih masa prema mešetarima koji njihovu muku pokušavaju da iskoriste za svoje uske ciljeve.
Pred nama je period produbljivanja protivrečnosti koje karakterišu kapitalizam. Radničkih borbi u Srbiji i širom Balkana ponovo će biti, sve više i sve intenzivnije. Radni narod, osiromašeni, nezaposleni i obespravljeni ponovo će dići glas da gromko objave svoju solidarnost u otporu ugnjetavanju i u borbi za slobodu. A sigurni smo da će sa svog borbenog puta lako ukloniti korumpirane sindikaliste i političke profitere koji se predstavljaju kao levica.
U pripremama za predstojeće borbe, radni ljudi i svi obespravljeni Srbije, Balkana, Evrope i sveta, srećan vam Prvi maj, Međunarodni praznik rada!
Podržimo narodni rat u Indiji
Međunarodna nedelja podrške narodnom ratu u Indiji – od 2. do 9. aprila 2011. godine
Narodni rat u Indiji intenzivira se iz dana u dan. On danas uključuje milione siromašnih seljaka, žene, mase „nedodirljivih” (najniža kasta), vodi ga Komunistička partija Indije (maoista) i sada kontroliše otprilike deset saveznih država Republike Indije. To je narodni rat protiv siromaštva, feudalne i kapitalističke eksploatacije koji se vodi u regijama gde su protivrečnosti današnje Indije najizraženije, gde je indijski kapital povezan s imperijalizmom najaktivniji u pljačkanju resursa i gde kastinski sistem još uvek čvrsto vlada.
Uz pomoć i podršku imperijalizma (pogotovo američkog), indijske reakcionarne vladajuće klase pokušavaju da uguše revolucionarni pokret masovnim zločinima i zverstvima čijem varvarstvu nema presedana. Indijska vlada u ime imperijalizma naziva narodni rat najvećom pretnjom unutrašnjoj bezbednosti i vodi veliku vojnu operaciju pod nazivom Green Hunt (Zeleni lov) koja uključuje vojne, policijske i paravojne jedinice koje sprovode teror i genocid nad narodima Indije racijama, nasumičnim uništavanjem, silovanjem i masovnim ubistvima, „nestancima” nakon hapšenja i likvidacijama kao što je bilo ubistvo Azada, glasnogovornika KPI(m). Sve ovo se sprovodi sa iluzijom da će narodni oslobodilački pokret moći da se uguši u krvi. Imperijalističke vlade SAD, EU, Rusije i njihovi mediji podržavaju u potpunosti kriminalne postupke indijske vlade, ali i u tim zemljama raste nezadovoljstvo i solidarnost.
Indijske mase pod vodstvom Komunističke partije Indije (maoista) pišu stranice istorije o klasnoj borbi u današnjem svetu. Razvoj narodnog rata u Indiji potvrđuje da je revolucija danas glavni trend i da maoizam preuzima vodeću ulogu u novom talasu revolucija protiv imperijalizma u krizi. Proletarijat sveta shvata da napredak narodnog rata u Indiji ne dovodi u pitanje samo ravnotežu snaga u južnoj Aziji, već ugrožava i ceo imperijalistički svetski sistem.
Međunarodni odbor za podršku Narodnom ratu u Indiji pokreće veliku kampanju koju treba voditi u svim oblicima u što je više zamalja moguće tokom nedelje od 2. do 9. aprila. Kampanja je izraz proleterskog internacionalizma i napredak u jedinstvu međunarodnog proletarijata, revolucionarnih i demokratskih snaga, kao i potlačenih naroda celog sveta.
Međunarodni odbor za podršku narodnom ratu u Indiji (csgpindia@gmail.com)
Kampanja potpore narodnom ratu u Indiji: Crvena akcija, Hrvatska
Revolucionarni proces koji se već nedeljama razvija u Egiptu, primorao je diktatora Hosnija Mubaraka da odstupi sa vlasti. Ostavka koju je Mubarak podneo 11. februara, rezultat je snage široke narodne akcije. Upravo u trenutku kada se očekivalo da će ustanak protiv režima u Egiptu da se okonča neuspehom, egipatsko radništvo je štrajkovima intenziviralo snagu ustanka. Takva situacija primorava američke i zapadnoevropske imperijaliste, Izrael, egipatsku vojsku i reakcionarne snage te zemlje da se primire i posvete proceni novonastale situacije.
Nema sumnje u to da odlazak Mubaraka, kao nosioca diktature u Egiptu, ne znači automatski i uspostavljanje novog poretka koji bi bio u skladi sa zahtevima egipatskog naroda za slobodom i pravdom. Sama činjenica da narodni ustanak nema revolucionarno vođstvo, olakšava posao reakcionarnim snagama u zemlji i van nje. U Egiptu su ostali netaknuti vojska, ozloglašeni Mubarakov doglavnik i izraelski kolaboracionista Omar Sulejman, kao i najveći deo državnog aparata starog režima. Revolucionarni proces se, međutim, nastavlja. Budućnost Egipta će se oblikovati u zavisnosti od odnosa snaga u spontanom procesu, u skladu sa stepenom učešća svesnih elemenata među političkim faktorima u zemlji.
Koalicija revolucionarne omladine (zajednička platforma omladinskih organizacija svih opozicionih političkih organizacija i orijentacija), objavila je da se revolucija nastavlja i da će oni nastaviti sa borbom dok se ne ukine vanredno stanje, politički zatvorenici ne oslobode, parlament ne raspusti i ne donese novi ustav u skladu s njihovim zahtevima.
U svakom slučaju, ovaj revolucionarni proces predstavlja značajno iskustvo i političku lekciju koja će egipatskom narodu biti dragocena za predstojeće klasne bitke. Egipat više nikada neće biti onakav kakav je bio pod Mubarakom. Danas su mogućnosti za razvoj revolucionarnih organizacija i pokretanje revolucionarnih aktivnosti u Egiptu, kao i čitavom Bliskom istoku i Severnoj Africi značajno veće nego ranije.
Na sličan način na koji je narodna pobuna u Tunisu inspirisala ustanak protiv režima u Egiptu, iskustvo revolucionarnih akcija na ulicama Kaira, Aleksandrije i drugih egipatskih gradova predstavlja inspiraciju za požar narodnih protesta koji se razbuktao po Bahreinu, Jemenu, Jordanu, Libiji, Alžiru… Postaje sve jasnije da svetska ekonomska kriza prerasta u političku krizu imperijalizma. Revolucionarni procesi i narodne pobune na Bliskom istoku i u Severnoj Africi do sada su zahvatile neke od zemalja koje su bile ključne za održavanje imperijalističkog lanca u tom delu sveta.
Razvojem i širenjem egipatske revolucije, narodne mase i proletarijat celog sveta dobijaju snažan podsticaj na organizovanje u cilju pružanja otpora pljačkaškim merama za očuvanje kapitalističkog sistema. A to je podsticaj i za dalje širenje revolucionarnog plamena.
Povodom najavljene konferencije NATO u Beogradu
Dok imperijalistička osvajačka mašinerija čini zločine protiv naroda sveta, srpska buržoazija i njena politička elita nas ubeđuju, ispiraju nam mozak, da je interes Srbije da se ovoj zločinačkoj mašineriji prišljamči u svojstvu sluge. Da šalje trupe da tlače ljude, da ubijaju decu i civile, da ih šalje da sami ginu za interese svetskog žandara, da ih šalje da bi oni koji su sada najmoćniji – bili još moćniji. Da ih šalje kao pomoćne trupe porobljivačkoj sili koja je zaratila ne samo sa narodima sveta, već sa samom idejom slobode i pravde. Pokušavaju da nas ubede da je organizovanje godišnje konferencije NATO, koja je planirana da se u junu 2011. održi u Beogradu, veliko priznanje Srbiji.
Srpski vlastodršci i njihovi takozvani opozicionari, nadaju se da će ovakvom politikom slepog slušanja gole sile i sami doći u priliku da ugnjetavaju narode u našem okruženju. Mi se protivimo ovakvoj logici i ovakvoj politici, kako onoj gazdinskoj, tako i onoj sluganskoj. Dolazi vreme za koje su se moćnici nadali da je prošlo – vreme kada će potlačeni reći dosta tiraniji, pljački, zastrašivanju, ucenama i brutalnom ubijanju. I zaista – krajnje je vreme. Širom sveta već je podignut steg otpora, steg nepristajanja na zlo, na neravnopravnost, na nepravdu. Podignut je steg borbe za slobodu, za pravdu, za ravnopravnost. A Srbija, koja je kroz istoriju imala značajnu ulogu u takvim borbama, sada ćuti. Čuje se samo glas kolaboracionista, slugu koji, uplašeni i zadivljeni ubilačkom mašinerijom pokušavaju da izvuku korist samo za sebe. Na krvi našeg i drugih naroda. Naša poruka njima je: na krvi i nepravdi nećete stvoriti ništa što će vam ostati, jer postoji jedna mnogo jača sila od sile kojoj se vi klanjate. To je sila naroda, to je sila radničkih masa koje ustaju da izbore pravo na goli život i slobodu. Plima narodnog gneva polako se diže i nezadrživo dolazi.
SMRT NATO IMPERIJALISTIMA!
SLOBODA POTLAČENIM NARODIMA SVETA!
ŽIVEO POKRET ANTIIMPERIJALISTIČKOG OTPORA!
TUNIS KAO PUTOKAZ
Pobuna obespravljenih i pauperizovanih slojeva u Tunisu krajem decembra 2010. i početkom januara 2011. godine, dovela je prvo do brutalne i krvave reakcije režima Zin el Abidin Ben Alija, a potom i do zavođenja vanrednog stanja i bekstva predsednika iz zemlje. Poljuljanu vlast ostavio je premijeru Muhamedu Ganušiju sa naredbom da formira novu vladu.
Demonstracije zaposlenih, nezaposlenih, učenika, studenata i omladine, koje predstavljaju protest protiv masovne nezaposlenosti i visokih cena, vođene pod parolama „Hleba i rada! Dole Ben Ali!“, izazvale su brutalan odgovor proimperijalističkog režima Ben Alija, koji je golom silom pokušao da uguši protest. Do sada je poznato više od sedamdeset žrtava. Pobunjene mase nisu se dale zaplašiti. Protesti su nastavljeni bez obzira na represiju. Uvođenjem vanrednog stanja obezglavljeni režim pokušava da spreči dalja okupljanja, ali revolt je suviše jak, a režim je dovoljno poljuljan da to nije u stanju da sprovede. Korporativni mediji situaciju u zemlji eufemistički nazivaju „nestabilnom“. Hiljadu zatvorenika koji su uhapšeni u prethodne dve nedelje prisililo je upravnika zatvora da otvori zatvorske kapije. U tom zatvoru stradalo je najmanje petoro ljudi. Ove činjenice pokazuju rešenost masa u Tunisu da u svom pravednom protestu istraju do kraja. Na ovakvu rešenost režim nema odgovor i pokušava da kupi vreme. Vanredno stanje i obećanje da će biti raspisani izbori u roku od šest meseci su sve što režim može sada da ponudi. Dakle, još represije i još laži.
Slične „pobune zbog hleba“ je već bilo u januaru 1984. godine, a tadašnji predsednik Habib Burgiba i njegov režim represijom su ugušili pokret. Burgibu je zbacio upravo Ben Ali 1987. godine i kao spasonosnu formulu prihvatio diktat MMF-a o sveopštoj privatizaciji. Dve trećine privatizovanih preduzeća završilo je u rukama vlasnika iz imperijalističkih zemalja, a Tunis je nastavio da tone u bedu.
Aktuelni događaji u Tunisu jesu još jedno od lica sprovođenja neoliberalističke ekonomske politike, ali i putokaz za sve one koji, širom sveta, trpe posledice krize pljačkaškog kapitalističkog sistema.
Radnice i radnici Balkana koji strepe za svoju budućnost, osiromašeni, marginalizovani „gubitnici tranzicije“ samo dugom i neprekidnom borbom mogu sebe izvući iz položaja nemoći u koju ih stavlja ista ova ekonomska politika kakva je sprovođena u Tunisu.
IZDAJNIK I RATNI ZLOČINAC KOJI ĆE TO I OSTATI
Pred Višim sudom u Beogradu, 16. septembra 2010. godine počeo je postupak za rehabilitaciju četničkog vođe Dragoljuba Draže Mihailovića, na zahtev njegovog unuka, konzervativnog političara Vojislava Mihailovića i nekoliko neo-četničkih organizacija. Osuđujemo besomučni politički pritisak da se izvrši rehabilitacija četničke politike saradnje sa fašističkim okupatorima i monstruoznih zločina četničkih koljača. Ovakvi pokušaji revizije istorijskog pamćenja organski su srasli sa nastojanjima za učvršćivanjem kapitalističkog poretka, poretka koji izrabljuje i obespravljuje radnike i radnice, koji većinu naroda tera u bedu, koji omladinu ostavlja bez perspektive, koji nameće polnu, rasnu i nacionalnu nejednakost i podstiče na mržnju i nasilje. Takav istorijski revizionizam odgovara interesima onih koji su profitirali na zločinima iz skorijih ratova i zgarištima koja se još uvek crne u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i na Kosovu. Oni koji se zalažu za rehabilitaciju Draže Mihailovića, danas izgrađuju poredak sličan onom koji je Mihailović, po cenu kolaboracije sa fašizmom, pokušavao da odbrani od širokog oslobodilačkog i revolucionarnog pokreta narodnih masa Srbije i drugih jugoslovenskih zemalja u jeku Drugog svetskog rata. Ali, bliži se trenutak kada će istorija neminovno presuditi snagama koje se danas zalažu za rehabilitaciju Draže Mihailovića, kao što je presudila i samom Draži Mihailoviću. Pripremajući se za taj momenat, ovde prenosimo obrazloženje smrtne presude četničkom vođi, koju je Vojno veće Vrhovnog suda FNRJ kojim je predsedavao sudija Mihailo Đorđević, donelo 15. jula 1946. godine.
OBRAZLOŽENJE PRESUDE IZDAJNIKU I RATNOM ZLOČINCU DRAŽI MIHAILOVIĆU
Pošto je pročitao dispozitiv presude, predsednik Đorđević dao je usmeno obrazloženje. On je rekao:
Šestog aprila 1941 godine, mučki i iznenada, napali su Jugoslaviju nemački i italijanski osvajači i njihovi sateliti Bugarska i Mađarska. Zbog izdajstva i kukavičluka ondašnjih vojnih i civilnih vlasti, fašistički osvajači uspeli su da za nepunih deset dana, skoro bez ikakvog otpora, okupiraju Jugoslaviju. Goloruki narodi Jugoslavije našli su se pred alternativom: ili se pomiriti sa ropstvom i postepenim uništenjem ili u oružanoj borbi tražiti spas i slobodu.
Povedeni od svojih najboljih sinova, narodi Jugoslavije su se odlučili i pošli u oružanu borbu za svoj spas i oslobođenje ispod jarma fašističkih okupatora. Na poziv Komunističke partije Jugoslavije, koja je u oružanu borbu protiv okupatora pozvala sve rodoljube bez obzira na političke, nacionalne i verske razlike, digao se narod u svima krajevima u borbu za slobodu, najpre u Srbiji i Crnoj Gori, zatim u Bosni i Hercegovini, pa onda u Dalmaciji i ostalim krajevima Hrvatske, u Sloveniji i Makedoniji. U neprekidnim borbama protiv nesravnjeno nadmoćnijeg neprijatelja stvarala se, rasla i jačala Narodnooslobodilačka vojska i Partizanski odredi Jugoslavije, i oni su zadavali sve teže i teže udarce okupatoru. Umesto poslušnog roblja, koje su mislili da upotrebe za radove po fabrikama i rudnicima svojih i okupiranih zemalja i kao topovsku hranu na frontovima, okupatori su u narodima Jugoslavije našli ljute neprijatelje protiv kojih su bili prinuđeni da bace desetine svojih i satelitskih divizija koje bi inače upotrebili na frontovima protiv Sovjetskog Saveza, Engleske i Sjedinjenih Američkih Država. Oslobodilačka borba naroda Jugoslavije služila je za primer svima narodima koji su bili porobljeni od fašističkih osvajača i pronela je slavu naših naroda širom celog sveta.
U borbi protiv oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije, rukovodeći se svojim uskim, sebičnim interesima, okupatorima se pridružila i stavila u službu šaka domaćih reakcionara i neprijatelja naroda svih boja i svih nacionalnosti, kako bi pomoću okupatora ugušili opštenarodni ustanak i uspostavili režim otvorene diktature i nacionalnog ugnjetavanja i u pojedinim krajevima vršili čak i istrebljenje pojedinih nacionalnosti.
Dok je glavni i najpreči zadatak opštenarodnog oslobodilačkog pokreta bio borba protiv okupatora, borba za nacionalno oslobođenje, za domaće sluge i pomagače okupatora najpreči je zadatak bio borba za ugušenje i uništenje narodno-oslobodilačkog ustanka pomoću okupatora i uništenje svakog onoga ko je ustao protiv okupatora. Njihov je najpreči zadatak bio borba za održanje okupacije.
Takva je bila opšta linija rada u vreme okupacije, svih izdajnika i svih slugu i pomagača okupatora. Takva je bila opšta linija rada i svih osuđenih slugu i pomagača okupatora.
Ukoliko se sve više širila i jačala oslobodilačka borba protiv okupatora, ukoliko su narodnooslobodilačkom pokretu pristupali sve novi i novi rodoljubi, koji su dolazili do saznanja da je jedino ispravan i jedino mogućan onaj put kojim ide oslobodilački pokret naroda Jugoslavije, utoliko je sve otvorenija postojala saradnja sa okupatorima svih domaćih izdajnika i stvarala se najtešnja međusobna saradnja i jedinstvo svih domaćih slugu i pomagača okupatora. U jedinstvenom frontu na strani okupatora u borbi protiv oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije našli su se zajedno nedićevci, ljotićevci, Pavelićeve ustaše, slovenačka „bela garda“, Mihailovićevi četnici, i najveći deo jugoslovenske emigracije sa emigrantskom vladom i kraljem na čelu, velika većina reakcionarnih političara iz vođstava bivših političkih stranaka, iz demokratske, radikalne, zemljoradničke, socijalističke, JNS, Mačekove stranke i bivših slovenačkih stranaka udruženih u „Slovensku zvezu“, i druge sluge i pomagači okupatora. Svi oni, svaki na svoj način, vodili su borbu protiv svih onih koji su ustali u oslobodilačku borbu protiv okupatora, raspirujući na taj način bratoubilački rat za račun Nemaca, Italijana, Bugara i Mađara. Tako su domaći izdajnici svojim radom u velikoj meri otežavali oslobodilačku borbu naroda Jugoslavije protiv okupatora, jer su narodi Jugoslavije, boreći se protiv okupatora, morali u isto vreme da se bore i protiv svih domaćlh okupatorskih slugu i pomagača.
U borbi protiv oslobodilačkog pokreta, izdajnici su zamenjivali znatne okupatorske snage, koje bi okupatori bili prinuđeni da dovedu sa savezničkih frontova i bace u borbu protiv oslobodilačkog ustanka, pored onih snaga koje su već držali u Jugoslaviji.
Tako su sluge i pomagači okupatora, boreći se protiv narodnooslobodilačkog pokreta, slabili ratne napore Jugoslavije nanoseći ogromnu štetu i opštesavezničkoj borbi protiv fašističkih zavojevača. Da nije bilo domaćih izdajnika, još veći bi bio doprinos Jugoslavije u opštesavezničkoj pobedi nad fašističkim zavojevačima.
Takav je bio izdajnički rad svih slugu i pomagača okupatora. Takav je bio rad i svih osuđenih.
Da bi prikrili i opravdali svoju saradnju sa okupatorom i da bi zaveli jedan deo naroda na put bratoubilačke borbe, svi optuženi su u toku borbe naroda Jugoslavije protiv okupatora svoje izdajstvo opravdavali lažnim izgovorima da oni vode borbu protiv komunista i da borbom protiv oslobodilačkog pokreta spasavaju srpske glave, spasavaju srpski narod od istrebljenja. Lažne parole o borbi protiv komunista i o spasavanju srpskih glava najbolje su razgolitili ratni zločini koje su izvršili sluge i pomagači okupatora zajedno sa okupatorom i izdajnicima. Ratni zločini pokazuju da izdajnici nisu uništavali samo komuniste nego svakog onoga koji je ustao u borbu protiv okupatora ili je ma čime pomogao oslobodilačku borbu naroda Jugoslavije, pa su u pojedinim krajevima Jugoslavije istrebljivali i čitavo stanovništvo.
Čak i pred sudom, svi osuđeni su isticali u svojoj odbrani da su se u svom izdajničkom radu rukovodili patriotskim pobudama, da su tobože želeli da spasu Srbe od okupatorskih represalija i istrebljenja.
Međutim, kako se srpski narod prvi digao u borbu protiv okupatora, to su se okupatorske sluge i pomagači bili najviše okomili baš protiv srpskog naroda. Od samog početka opštenarodnog oslobodilačkog ustanka u Srbiji, protiv ustanka su se digli i stavili na stranu okupatora, kako Nedić i Ljotić, tako i Mihailović sa svojim četnicima, jugoslovenska emigrantska vlada i svi drugi reakcionari i neprijatelji srpskog naroda, iako su svi oni znali da u ustanku ne učestvuju samo komunisti, nego široke mase srpskog naroda, koji se listom bio digao u borbi za slobodu. I dalje za sve vreme okupacije svi su ti izdajnici, svaki na svoj način, pomagali okupatora u gušenju oslobodilačke borbe srpskog naroda. I dok su jedni uništavali ne samo komuniste nego desetine i desetine hiljada srpskih rodoljuba, koji su se borili protiv okupatora ili ma čime pomagali oslobodilačku borbu drugi su im davali moralnu i političku podršku, ohrabrenje i podstrek za takav izdajnički i zločinački rad.
Tako su tobožnji spasioci srpskog naroda nanosili najveće žrtve i patnje baš srpskom narodu u najtežim danima njegove istorije, kada je lio krv u teškoj borbi za svoj opstanak i slobodu, nanoseći istovremeno neprocenjivu štetu oslobodilačkoj borbi svih naroda Jugoslavije, a neki od njih, kao Mihailović i njegovi četnici uništavali su, pored Srba i Hrvata, i muslimane, raspirujući šovinističku mržnju i bratoubilačku borbu između srpskog i ostalih naroda Jugoslavije u cilju da za večita vremena zavade i razjedine bratske narode Jugoslavije.
Između svih okrivljenih naročito se ističu osuđeni Mihailović, članovi emigrantske vlade, članovi takozvanog centralnog nacionalnog komiteta i četnički komandanti, time što su svoj izdajnički rad prikrivali isticanjem u svojoj propagandi da su oni za saveznike i da hoće da se bore protiv okupatora, samo da čekaju povoljan momenat. Time su oni hteli da pred savezničkim javnim mnenjem prikriju saradnju sa okupatorom, da u zemlji prevare jedan deo stanovništva, da sačuvaju legalnost i kontinuitet izbegličke vlade pred zvaničnim, savezničkim faktorima, i najzad da bi izgovarajući se da tobož vode borbu protiv komunista, stvorili u inostranstvu lažan utisak da se u Jugoslaviji ne radi o oslobodilačkoj borbi naroda protiv okupatora, nego o građanskom ratu, i na toj osnovi dobili opravdanje za svoju saradnju sa neprijateljem.
Mihailović je pri svome štabu imao od oktobra 1941 godine pa sve do januara 1945 godine engleske i američke vojne pretstavnike. Preko tih vojnih pretstavnika i preko jugoslovenske emigrantske vlade on je dugo dobijao pored moralno-političke i materijalnu pomoć, uprkos toga što je istovremeno dobijao od nemačkih i italijanskih okupatora pomoć u oružju i drugoj ratnoj spremi.
Engleski i američki oficiri pri štabu optuženog Mihailovića, gurkajući ga u borbu protiv komunista, u stvari su ga potpirivali na saradnju s okupatorom u borbi protiv oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije. Postupanje tih oficira bilo je izraz politike izvesnih reakcionarnih krugova u inostranstvu, koji su hteli dati političkom razvoju u Jugoslaviji i na Balkanu pravac, koji bi odgovarao njihovim interesima, a ne interesima naroda Jugoslavije i ostalih balkanskih naroda.
Pomoć koju je optuženi Mihailović dobijao iz inostranstva olakšavala mu je prikrivanje saradnje sa okupatorom pred narodnim masama i omogućavala mu da se tako dugo održi. Da nije bilo te pomoći inostranstva Mihailovića i čitavu njegovu organizaciju narodi Jugoslavije bi sa mnogo manje žrtava i mnogo ranije uništili kao obične saradnike fašističkih okupatora.
Mihailović se takođe ističe i svojom saradnjom sa kvislinškim vojnim i političkim krugovima i raznim reakcionarnim grupama susednih zemalja Grčke, Albanije, Bugarske, Rumunije i Mađarske, na osnovi zajedničke borbe protiv oslobodilačkog pokreta naroda Jugoslavije i oslobodilačkih pokreta susednih zemalja. Na toj osnovi Mihailović je uspostavio veze i sarađivao sa Zervasom u Grčkoj, Muharemom Barjaktarom i drugim izdajnicima albanskog naroda, generalima bugarske okupacione vojske Stančevim, Marinovim i drugim višim oficirima i bugarskim političarima Gemetom, Velčevom, Ginovskim i drugim, sa mađarskim generalom Ujsaijem i kvislinškim ministrom Kalajiem, kao i sa pretstavnicima Antoneskovog generalštaba, Gvozdene garde i Maniuom.
Uprkos svih mogućnih nastojanja okupatora i njihovih slugu i pomagača da uguše oslobodilački ustanak u Jugoslaviji, narodi Jugoslavije su iz te velike i teške borbe izišli kao pobednici i stvorili svoju novu zajedničku državu, bratsku zajednicu Federativnu Narodnu Republiku Jugoslaviju.
U svetlosti ovih istoriskih činjenica, koje su se i na ovom procesu potvrdile, Sud je cenio težini krivičnih dela i krivičnu odgovornost svih optuženih.
Na osnovu mnogobrojnih pismenih isprava i iskaza svedoka i potpunih ili delimičnih priznanja optuženih, a uzimajući u obzir opšte poznate notorne činjenice, Sud se uverio da su svi optuženi zaista učinili sva krivična dela, opisana u dispozitivu ove presude i da su krivično odgovorni.
Sud je cenio i odbranu optuženih pa je našao:
Optuženi Mihailović se brani da nije sarađivao sa okupatorom u borbi protiv oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije i da nije podržavao okupaciju, da nije naređivao svojim komandantima i organizacijama da vrše ratne zločine, da nije organizovao terorističke bande i da nije naređivao vršenje terorističkih dela i, najzad, da u svojoj organizaciji nije imao uticaja na svoje komandante, pa su radili šta su hteli.
Međutim, utvrđeno je da je optuženi Mihailović sarađivao sa okupatorom i podržavao okupacioni sistem.
Još avgusta 1941 godine optuženi Mihailović sklopio je sporazum sa kvislingom Nedićem, otvorenim slugom nemačkog okupatora u gušenju narodnooslobodilačkog ustanka u Srbiji i zavođenju reda i mira koji je bio tako potreban okupatoru. Ovo je delimično priznao optuženi Mihailović. Ovo se utvrđuje i iz iskaza Milana Nedića, datog na zapisniku kod istražnih vlasti, a koji je na pretresu pročitan, u kome je potvrdio ovu činjenicu.
1 novembra 1941 godine optuženi Mihailović je naredio svojim četnicima da napadnu partizane u Užicu, a odmah zatim i opšti napad svih četničkih snaga na partizane, u nameri da uništi glavninu partizanskih snaga koje su se borile protiv okupatora, da bi na taj način ugušio ustanak srpskog naroda i to u vreme kad su okupatori izvodili svoju Prvu ofanzivu protiv ustanka u Srbiji. O ovome se sud uverio i iz iskaza svedoka Radosava Đurića, a takođe i iz iskaza optuženog Glišića.
Za vreme opšteg napada na partizane, 13 novembra 1941 godine u noć, utvrđeno je da se optuženi Mihailović u selu Divci, nedaleko od Valjeva, sastao sa pretstavnicima nemačkog vojnog zapovednika za Srbiju, a te iste noći njegovi četnici predali su Nemcima u selu Slovcu blizu sela Divaca, 360 partizana, koje su četnici optuženog Mihailovića zarobili i sa Ravne Gore sproveli u Slovac. O ovome se sud uverio iz delimičnog priznanja samog optuženog Mihailovića i iz iskaza svedoka Darinke Marić-Popović, a u pogledu predaje partizana Nemcima iz iskaza Lalovića Živka i Pavlovića Branislava, koji su bili u grupi sprovedenih partizana, a takođe i iz iskaza na Sudu ispitanog svedoka Jovana Škave.
Decembra 1941 optuženi Mihailović naredio je svojim komandantima da se legalizuju, to jest da stupe javno i otvoreno u službu Nemaca pod komandom izdajnika Nedića. O ovome se Sud uverio iz pisma kapetana Rakovića, koje je na pretresu pročitano, a u kome Raković obaveštava Mihailovića da je naređenje izvršio i da se legalizovao, postupajući po instrukcijama dobijenim na sastanku od 30 novembra 1941 godine. Sud se takođe o ovome uverio i iz iskaza optuženog Glišića koji je dao na suočenju sa optuženim Mihailovićem, a koji je potvrdio da je dobio naređenje da se legalizuje lično od Mihailovića prvih dana decembra 1941 godine na sastanku u jednom selu Sreza takovskog.
Utvrđeno je da je Mihailović rukovodio lično, i preko Ostojića i drugih komandanata, a preko Ostojića naročito, operacijama četničkih snaga u kojima su od januara do polovine aprila 1943 zajedno sa Nemcima, Italijanima i ustašama učestvovale u četvrtoj neprijateljskoj ofanzivi protiv jedinica Narodnooslobodilačke vojske i pomagale okupatoru da ponovo okupira od Narodnooslobodilačke vojske oslobođenu teritoriju. Ovo je delimično priznao i optuženi Mihailović, a ovo se potvrđuje i mnogobrojnim originalnim depešama i pismima koje su Mihailovićevi komandanti Lukačević, Đurišić i ostali upućivali optuženom Mihailoviću i on njima.
Utvrđeno je da se optuženi Mihailović u 1944 godini sastao jedanput sa nemačkim opunomoćenikom za jugoistok Nojbaherom i dva puta sa Nojbaherovim izaslanikom Šterkerom. Ovom sastanku prisustvovao je i američki pukovnik Mak Daul, a pored toga sastao se u dva maha sa Šterkerom i nemačkim agentom Aćimovićem u Bosni 1945 godine.
Sve ovo priznao je optuženi Mihailović, a za sastanak sa Nojbaherom Sud se uverio na pretresu iz iskaza ispitanog svedoka Vlade Jovanovića, kome je sud poklonio punu veru.
1944 godine Mihailović lično ili njegovi komandanti sastaju se sa Nedićem, Ljotićem i ustašama, a sve po direktivama optuženog Mihailovića. Sam Mihailović 1944 godine, i to je priznao, sastao se sa Nedićem i u nekoliko tačaka ugovoreno je da se Mihailoviću pruži pomoć. I radi toga je i bio njegov komandant Raković upućen za Beograd radi primanja te pomoći po ugovoru sa Nedićem kada je trebalo obezbediti Mihailoviću 30.000 pušaka, spremu, odelo i tako dalje, pa je preko Boška Pavlovića to i izliferovano. Sud se uverio iz svih tih činjenica i direktiva, pisama i depeša i pisma upućenog preko advokata Brašića Paveliću, a pored toga ovo su drugo posvedočili i Dragi Jovanović i Boško Pavlović.
Utvrđeno je da su svi komandanti optuženog Mihailovića i sve njegove četničke formacije sarađivale sa Nemcima, Italijanima i bugarskim okupacionim trupama za sve vreme okupacije u oružanim borbama protiv Narodnooslobodilačke vojske i Partizanskih odreda Jugoslavije, primajući kroz čitavo to vreme od okupatora oružje, municiju, hranu i drugo u nameri uništenja oslobodilačkog ustanka i pružanju pomoći okupatoru i održavanju sistema okupacije. Sve je ovo priznao okrivljeni Mihailović, a pored toga utvrđeno je sve ovo mnogobrojnim depešama, pismima, naređenjima i izveštajima Mihailovićevih komandanata koji su na pretresu pročitani. Utvrđeno je da su Mihailovićevi komandanti sarađivali sa okupatorima po naređenju optuženog Mihailovića. U ovo se Sud uverio iz originalnih Mihailovićevih depeša pročitanih na pretresu, u kojima Mihailović naređuje svojim komandantima da taktiziraju sa okupatorom, da koriste okupatora, da stupe u vezu sa okupatorom u cilju dobijanja oružja i municije i koordinacija operacija. Da je optuženi Mihailović, suprotno njegovoj odbrani, naređivao svojim komandantima da vrše ratne zločine: ubijanje zarobljenih partizana, paljenje, pljačku, uništavanje civilnog stanovništva i tako dalje, Sud se uverio iz mnogobrojnih originalnih depeša optuženog Mihailovića u kojima naređuje svojim komandantima da napadaju, uništavaju i istrebljuju svakog onog ko ma čime pomaže partizane, a posebno da istrebljuju muslimane i Hrvate. Iz mnogobrojnih pismenih dokumenata i depeša vidi se da su komandanti optuženog Mihailovića izvršavali njegova naređenja. Tako, na primer, Sud se uverio da su zločini izvršeni od Mihailovićevih četnika u selima Vraniću, Drugovcu i Boleču, zatim u Srezovima bijelopoljskom, čajničkom, fočanskom i pljevaljskom, koji su na pretresu potpuno rasvetljeni pismenim dokumentima i iskazima preživelih svedoka, izvršeni po neposrednim Mihailovićevim naređenjima. Da su komandanti optuženog Mihailovića i četničke formacije izvršivale njegova naređenja, a ne da su radili na svoju ruku i mimo volje optuženog Mihailovića, utvrđeno je iz mnogobrojnih već pomenutih originalnih depeša, pismenih izveštaja Mihailovićevih komandanata, u kojima su ga izveštavali o izvršenju od njega dobijenih naređenja. Da je optuženi Mihailović organizovao bande za teroristička diverzantska dela i da im je davao naređenja pred kraj rata da pređu na vršenje terorističkih dela, pa su se te bande pretvorile u obične bande, drumske razbojnike koji su vršili napade na vozove, vršili ubistva, pljačku privatne imovine, ubistva odbornika narodnih odbora, utvrđeno je priznanjem okrivljenog Mihailovića da je stvorio školu takozvanih komandosa, to jest da je stvorio školu za terorističke bande, da je te bande sa zadatkom upućivao na teren, da je prihvatio i uputio za Srbiju terorističku grupu Gašparevića poslatu iz Gestapoa iz Beča, i da je toj grupi dodelio jednu svoju grupu pod komandom svoga komandanta Topalovića. Ovo se potvrđuje i iskazom optuženog Vranješevića koji je na suočenju sa optuženim Mihailovićem potvrdio da mu je optuženi Mihailović prvo pismeno, a zatim usmeno, izdao naređenje u proleće 1945 godine da stvara manje terorističke grupe i da vrši napade na vozove, da ubija narodne odbornike i da vrši druga teroristička dela.
I sva druga dela opisana u dispozitivu optužnice, za koja je krivično odgovoran i osuđen Mihailović, dokazuju da je odbrana Mihailovićeva neistinita pa je Sud kao takvu i odbacuje.
Branioci optuženoga Mihailovića istakli su na pretresu da okrivljeni Mihailović nije lično sarađivao sa okupatorom, a da za saradnju njegovih komandanata sa okupatorom on ne može biti odgovoran. Međutim, utvrđeno je iz originalnih depeša i pisama optuženog Mihailovića i priznanjem optuženog Mihailovića o sastancima sa Nemcima i Nedićem, da je on lično sarađivao sa okupatorom, a takođe da je preko svojih komandanata stvarao sporazum o saradnji sa okupatorom, pa je ovaj navod odbrane kao neosnovan odbačen.
Branilac okrivljenog Mihailovića advokat gospodin Dragić Joksimović istakao je da okrivljeni Mihailović nije izvršio integralnu izdaju naroda sarađujući sa okupatorom u borbi protiv oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije, nego da može biti reči samo o tome da je on, to jest optuženi Mihailović, izvršio izdaju u odnosu prema partizanima. Da je Sud usvojio ove navode branioca Joksimovića ustvari bi opravdao saradnju okrivljenog Mihailovića sa okupatorom i izdajstvo naroda, jer branilac Joksimović, braneći Mihailovića da nije izvršio izdajstvo, već izdajstvo samo dela naroda, i to onog dela koji se borio isključivo protiv okupatora, stao je time u odbranu onih koji se protiv okupatora ne samo da nisu borili, nego su okupatora i okupaciju podržavali, a to znači u odbranu onog malog broja koji su se nalazili u izdajničkoj organizaciji okrivljenog Mihailovića i organizacijama drugih slugu i pomagača okupatora. Sud nije mogao stati na stanovište branioca Joksimovića i opravdati podržavanje okupatora i saradnju sa okupatorom protiv naroda Jugoslavije, pa je stoga ovaj navod branioca Joksimovića i odbacio.
Branilac Joksimović je istakao u odbranu okrivljenog Mihailovića, da se on, optuženi Mihailović iz ideoloških razloga borio protiv oslobodilačkog ustanka, to jest da je Mihailović bio nosilac jedne ideologije, a narodnooslobodilački pokret druge, pa se borba okrivljenog Mihailovića protiv oslobodilačkog pokreta osnivala na suprotnosti ideologija. Uz to on je isticao da je okrivljeni Mihailović bio jedini legalni pretstavnik koga je priznavala legalna vlada, a da je narodnooslobodilački pokret bio ilegalan. Zbog toga svega on je istakao da se optuženi Mihailović ne može smatrati krivim za izdaju naroda i države.
Sud nije usvojio navode branioca Joksimovića zato što je utvrđena saradnja osuđenog Mihailovića sa okupatorima u podržavanju okupacije i gušenju oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije, pa je svaka odbrana Mihailovićevog izdajničkog rada zasnovana na ideološkim razlozima ustvari odbrana ideologije podržavanja okupacije, podržavanja sistema porobljavanja naroda Jugoslavije, odbrana ideologije izdaje otadžbine kakva je ustvari po svojoj suštini bila Mihailovićeva ideologija.
Činjenica koju je branilac optuženog Mihailovića istakao da je okrivljeni Mihailović bio član legalne emigrantske vlade i da je ta vlada proglasila za jedinog legalnog pretstavnika osuđenog Mihailovića odobravajući potpuno njegov rad i pomažući ga svim onim čim je mogla, ne pokazuje ništa drugo nego to da je i emigrantska vlada takođe podržavala sistem okupacije i pomagala okupatore u gušenju oslobodilačkog ustanka naroda Jugoslavije, pa ni u kom slučaju ne može isključiti krivičnu odgovornost osuđenog Mihailovića.
